Foto door Rogier Bos
Toen ik 14 jaar was, ontdekte ik een wit plekje boven mijn oog. Klasgenoten begonnen ernaar te kijken en ik merkte dat ik me er ongemakkelijk door voelde. Dat kleine plekje bleek vitiligo te zijn.
Vitiligo is een huidaandoening waarbij pigment uit de huid verdwijnt. Daardoor ontstaan witte plekken op de huid. Het is niet besmettelijk en doet geen pijn, maar de impact ervan zit vaak niet in je huid. Die zit tussen je oren.
Ik was op de middelbare school al niet de meest zelfverzekerde jongen. Toen ik ineens ook nog iets opvallends op mijn gezicht kreeg, maakte dat het er niet makkelijker op. Gelukkig verdween het plekje rond mijn vijftiende weer. Alsof ik weer even normaal kon ademhalen.
Fast forward naar mijn 21e. Langzaam begon de vitiligo terug te komen, maar dit keer niet alleen op mijn gezicht. Over mijn hele lichaam verschenen steeds meer witte plekken. Ik ging naar de Stichting Nederlands Instituut voor Pigmentstoornissen (SNIP) in Amsterdam. Daar vertelden ze me dat we konden starten met lichttherapie, maar dat de kans op een blijvend resultaat klein was. Dat vond ik moeilijk te begrijpen. We konden mensen naar de maan sturen, maar mijn pigment terugbrengen was blijkbaar te veel gevraagd. Toen ik 23 was, breidde de vitiligo zich steeds verder uit. De plekken verschenen symmetrisch over mijn lichaam. Ik werd ontzettend onzeker. Ik heb zelfs overwogen om speciale make up te dragen
“ Uit eigen ervaring weet hoe kwetsbaarheid uiteindelijk kan leiden tot groei. ”
In mijn hoofd had ik al geaccepteerd dat ik waarschijnlijk voor het grootste gedeelte van mijn leven vaker binnen dan buiten zou zijn. Ik schaamde me. Dat voelde op dat moment niet als een gedachte, maar als een feit.
Totdat ik een keer werd meegesleurd naar een feestje.
Daar gebeurde iets wat ik totaal niet had verwacht. Mensen gaven me complimenten. Niet één, maar meerdere. Langzaam durfde ik mezelf steeds meer te laten zien. Ook met mijn bedrijf Quardin begon ik steeds zichtbaarder te worden. En gek genoeg herkenden mensen mij juist op een positieve manier door mijn vitiligo.
Waar ik vroeger hoopte dat niemand mijn vitiligo zou zien, merkte ik ineens dat juist die herkenbaarheid ervoor zorgde dat mensen mijn naam onthielden. Achteraf besef ik dat ik die bevestiging nodig had, ook al zou ik dat toen nooit hebben toegegeven.
Vanaf dat moment ben ik mijn vitiligo niet meer gaan verbergen, maar gaan omarmen. Inmiddels is het zelfs onderdeel geworden van mijn identiteit. Mensen herkennen me niet alleen omdat ik twee meter lang ben of een baard heb, maar ook aan de witte plekken op mijn gezicht en mijn huid. Goed of fout, ik laat een indruk achter. En juist dat is uiteindelijk mijn personal brand geworden.
Soms vraag ik me af: wat als ik die positieve ervaring op dat feest nooit had gehad? Wat als mensen mij nooit hadden laten voelen dat iets waar ik me voor schaamde, juist iets unieks kon zijn? Sterker nog, die herkenbaarheid heeft me zelfs zakelijk geholpen. Niet omdat ik daar bewust op gestuurd heb, maar omdat mensen me onthouden.
Iets waar ik jarenlang tegen vocht, is nu juist iets wat ik volledig omarm. Het blijft bijzonder hoe iets waar je ooit het liefst voor wegloopt, uiteindelijk je grootste kracht kan worden.
De afgelopen tijd heb ik veel gesprekken gevoerd met jonge mensen. Steeds vaker merk ik dat onzekerheid een veel grotere rol speelt dan we soms denken. Jongens die het gevoel hebben dat ze altijd succesvol, rijk of dominant moeten zijn en daardoor hun antwoorden zoeken in de manosphere. Meiden die het steeds moeilijker vinden om zacht te zijn of hun vrouwelijke energie te omarmen, omdat ze bang zijn dat daar misbruik van wordt gemaakt of dat het als zwakte wordt gezien.
Begrijp me niet verkeerd, op een feestje kan je me soms ook zien met grillz in en juist dat contrast vind ik zelf ook leuk. We mogen ook wat meer onze artistieke kanten laten zien en juist je fashionstatements maken.
Maar hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik besef dat mijn verhaal over vitiligo eigenlijk helemaal niet alleen over vitiligo gaat. Het gaat over onzekerheid. En volgens mij dragen we die allemaal op een bepaalde manier met ons mee.
Daarom wil ik de komende tijd vaker schrijven over onzekerheid onder jongeren. Niet omdat ik de antwoorden heb, maar omdat ik uit eigen ervaring weet hoe kwetsbaarheid uiteindelijk kan leiden tot groei.
Hopelijk herkennen sommigen zich in mijn verhaal. En misschien helpen deze verhalen ons om wat vaker eerlijk te zijn over de onzekerheden die we allemaal met ons meedragen.
Happy World Vitiligo Day!
Dutch 